برای عضلهسازی و حجم ساعد، نگه داشتن میله در تمرین زیربغل و ددلیفت بهتنهایی کافی نیست؛ ساعد از سه بخش عضلانی متفاوت تشکیل شده و هر کدام حرکت اختصاصی خودش را میخواهد. برای اینکه دستتان از زیر آرنج تا مچ واقعاً پر و قطور شود، باید سه مدل حرکت در برنامهتان باشد: جلو بازو چکشی و معکوس برای بخش بیرونی و بالایی ساعد (براکیورادیالیس)، ساعد هالتر یا دمبل از زیر (همراه با باز کردن کنترلشدهٔ انگشتان در پایین حرکت) برای عضلات پرحجم بخش داخلی، و ساعد برعکس برای روی ساعد.[۱] اگر برای هر بخش هفتهای ۸ تا ۱۴ ست مستقیم بگذارید و آن را در ۲ تا ۴ جلسه پخش کنید، هم ساعدها سریع پر میشوند و هم تاندونهای آرنج و مچ ملتهب نمیشوند.
هر وقت در باشگاه صحبت از پر کردن ساعد میشود، معمولاً یک نسخهٔ تکراری میشنوید: «بند لیفت نبند، ددلیفت و زیربغل سنگین بزن، ساعد خودش بزرگ میشود!» با این حال در همان باشگاه کم نیستند بچههایی که راحت دو برابر وزن بدنشان ددلیفت میزنند، اما وقتی آستینشان را بالا میزنند، ساعدشان در مقایسه با بازو و سرشانه باریک و خالی به نظر میرسد.
این موضوع تقصیر ژنتیک ضعیف نیست؛ پای یک قاعدهٔ سادهٔ حرکتشناسی وسط است. وقتی میلهٔ هالتر را سفت در مشت میفشارید تا دستتان باز نشود، عضلات ساعد بدون اینکه کوتاه و بلند شوند، فقط در یک حالت ثابت قفل میمانند. این کار قدرت پنجه را بالا میبرد، اما تارهای عضلانی زمانی بیشترین رشد را دارند که زیر فشار وزنه کامل کش بیایند و دوباره جمع شوند. در این راهنما از مجلهٔ «فیتنس کار» میبینیم هر بخش ساعد چطور کار میکند و چطور بدون خسته کردن پنجه پیش از تمرین زیربغل، یک برنامهٔ دقیق برای حجم ساعد بچینیم.
آناتومی کاربردی برای عضلهسازی و حجم ساعد؛ سه بخش با سه وظیفهٔ جدا
برخلاف بازو که بخش اصلی حجمش را همان دو عضلهٔ جلو بازو و پشت بازو میسازند، ساعد ساختار شلوغ و چندلایهای دارد. در این فضای باریک، نزدیک به بیست عضلهٔ ریز و درشت دور دو استخوان زند زبرین (سمت شست) و زند زیرین (سمت انگشت کوچک) چیده شدهاند. اینکه توقع داشته باشید فقط با یک حرکت هر بیست عضله رشد کنند، درست مثل این است که بخواهید فقط با دستگاه جلو ران، پشت پا و ساقهایتان را هم پر کنید.
برای اینکه برنامهریزی عضلهسازی و حجم ساعد ساده و کاربردی شود، مربیان علم تمرین این عضلات پرتعداد را بر اساس مفصلی که به حرکت درمیآورند، به سه بخش اصلی تقسیم میکنند.
| بخش عضلانی ساعد | عضلات اصلی | وظیفهٔ حرکتی | ساختار تارهای عضلانی | بهترین حرکات تمرینی |
|---|---|---|---|---|
| بخش بالایی و بیرونی | براکیورادیالیس (بازویی-زند زبرین) | خم کردن مفصل آرنج در حالت دستبرعکس یا چکشی | تارهای بلند و موازی برای دامنهٔ حرکتی کامل[۱] | جلو بازو معکوس با هالتر خم، جلو بازو چکشی دمبل و طناب |
| بخش داخلی (زیر ساعد) | خمکنندههای مچ، خمکنندههای سطحی و عمقی انگشتان، درونگردان گرد | خم کردن مچ به سمت کف دست، جمع کردن مشت و چرخاندن کف دست به پایین | تارهای کوتاه و مورب با تراکم و توان تولید نیروی بالا[۱] | ساعد هالتر نشسته، ساعد هالتر ایستاده از پشت، ساعد تکدمبل نشسته |
| بخش رویی ساعد | بازکنندههای بلند و کوتاه مچ و بازکنندهٔ انگشتان | بالا آوردن پشت دست و ثابت نگه داشتن مچ زیر وزنه | تارهای پراستقامت با بازوی اهرمی کوتاهتر[۱] | ساعد هالتر برعکس نشسته، چوب ساعد (مچچرخان) |
۱. عضلهٔ براکیورادیالیس؛ کلید پهنای ساعد در زیر آرنج
وقتی آرنجتان را کمی خم میکنید، آن عضلهٔ پر و برجستهای که درست زیر خمِ آرنج در سمت شست بیرون میزند، همان براکیورادیالیس است. این عضله از بالای مفصل آرنج روی استخوان بازو شروع میشود و در امتداد لبهٔ بیرونی ساعد تا نزدیکی مچ پایین میآید. پر بودن این عضله، مرز بین بازو و ساعد را ضخیم نشان میدهد و از روبهرو و نیمرخ به دست ابهت میدهد.
اما نکتهٔ مهمی که خیلی از بچههای باشگاه به آن دقت نمیکنند این است: براکیورادیالیس اصلاً از مفصل مچ دست رد نمیشود. یعنی اگر صد ست هم ساعد هالتر نشسته بزنید، این عضله تکانی نمیخورد؛ چون تنها کارش خم کردن آرنج است.
ریچارد لیبر و همکارانش در یکی از معتبرترین پژوهشهای کالبدشکافی که در نشریهٔ The Journal of Hand Surgery منتشر شد، ۱۵۴ نمونه از ۲۱ عضلهٔ بازو و ساعد انسان را با پراش لیزری بررسی کردند. هدفشان این بود که طول تارها، زاویهٔ چیدمان آنها و سطح مقطع مؤثر هر عضله را دقیق اندازه بگیرند.[۱] مقایسهٔ دو عضلهٔ هموزن در ساعد نتیجهٔ جالبی نشان داد: جرم کلی براکیورادیالیس و عضلهٔ درونگردان گرد (در بخش داخلی ساعد) تقریباً یکسان است؛ اما چون براکیورادیالیس تارهای بسیار بلند و موازی دارد، سطح مقطع مؤثرش برای تولید نیرو فقط یکسومِ درونگردان گرد است.[۱]
پیام عملی این تحقیق برای تمرین در باشگاه روشن است: عضلهای که تارهای بلند و موازی دارد، برای حرکت در دامنهٔ کامل ساخته شده است، نه ثابت نگه داشتن وزنه. پس برای اینکه براکیورادیالیس واقعاً رشد کند، باید آرنج را کامل باز و بسته کنید؛ آن هم در حالتی که کف دست رو به پایین (دستبرعکس) یا رو به داخل (چکشی) باشد. همانطور که در راهنمای علمی حجم جلو بازو گفتیم، در این دو زاویه اهرمِ جلو بازو ضعیفتر میشود و فشار وزنه یکراست روی براکیورادیالیس میافتد.
۲. بخش داخلی ساعد؛ خمکنندههای مچ و انگشتان
کف دستتان را رو به سقف بچرخانید و به بخش داخلی ساعد، از زیر آرنج تا مچ نگاه کنید. بخش اصلی حجم و پُریِ زیر ساعد را عضلات همین ناحیه میسازند که در سه لایه روی هم خوابیدهاند:
- لایهٔ سطحی و عضلهٔ درونگردان گرد: عضلات خمکنندهٔ مچ مستقیماً مفصل مچ را به سمت کف دست جمع میکنند. کنار آنها در یکسوم بالایی ساعد، عضلهٔ درونگردان گرد بهصورت اریب خوابیده است. این عضله به خاطر تارهای کوتاه و فشردهاش سه برابر براکیورادیالیس توان تولید نیرو دارد، کف دست را به پایین میچرخاند و بالای ساعد را از نمای داخلی پر میکند.[۱]
- لایهٔ میانی و عمقی (خمکنندههای انگشتان): درست زیر لایهٔ رویی، عضلات حجیمِ خمکنندهٔ سطحی و عمقی انگشتان قرار دارند که تاندونهایشان از کانال مچ رد میشود و تا بندهای انگشتان امتداد پیدا میکند.[۱] بخش بزرگی از حجم زیر ساعد را همین عضلات عمقی میسازند.
چون عضلات خمکنندهٔ انگشتان هم از مچ رد میشوند و هم از بندهای انگشت، اگر در حرکت ساعد هالتر میله را تمام مدت در مشت قفل نگه دارید، نیمی از توان این تارهای عمقی اصلاً درگیر نمیشود. اما وقتی پایینِ هر تکرار بگذارید انگشتها با کنترل باز شوند و بعد همزمان مشت و مچ را جمع کنید، هر دو لایهٔ سطحی و عمقی با تمام ظرفیت کار میکنند.
۳. بخش رویی ساعد؛ بازکنندههای مچ و نقش کلیدیشان در قدرت پنجه
روی ساعد و در امتداد پشت دست، عضلات بازکنندهٔ مچ و انگشتان قرار دارند. کار این عضلات بالا آوردن پشت دست است، اما در تمام حرکتهای سنگین باشگاه یک وظیفهٔ حیاتی دیگر هم دارند: ثابت و قفل نگه داشتن مچ موقع محکم گرفتن میله.
همین الان یک امتحان ساده بکنید: مچ دستتان را کامل به سمت کف دست خم کنید و در همان حالت سعی کنید مشتتان را با تمام زور سفت کنید. بلافاصله میبینید قدرت پنجهتان نصف شده است! برای اینکه انگشتها دور هالتر محکم قفل شوند، عضلات رویی ساعد باید سفت منقبض شوند و مچ را کمی رو به بالا نگه دارند. تمرین مستقیم این بخش هم به روی ساعد خط و تفکیک میدهد و هم جلوی دردهای مزمن بیرون آرنج را میگیرد.
چرا ددلیفت و زیربغل سنگین بهتنهایی ساعد را حجیم نمیکند؟
بعضیها ساعدهای قطور مکانیکها، آهنگرها یا ورزشکاران «مردان آهنین» را مثال میزنند و نتیجه میگیرند که ساعد به تمرین مستقیم نیازی ندارد. اما یک تفاوت بزرگ را نادیده میگیرند: کسی که روزی هشت ساعت آچار میچرخاند، چکش میزند و ابزارهای سنگین را جابهجا میکند، در طول روز هزاران بار مچ دستش را زیر فشار خم و راست میکند و میچرخاند. این کار زمین تا آسمان با هفتهای دو بار ثابت نگه داشتن هالتر در چهار ست هشتتایی فرق دارد.
تفاوت انقباض ثابت پنجه با حرکت کامل مفصل مچ
در ددلیفت، بارفیکس، زیربغل هالتر خم و حتی حرکتی مثل راه رفتن کشاورز که در راهنمای حمل وزنه در بدنسازی بررسی کردیم، عضلات ساعد بهشکل ایزومتریک (ثابت) منقبض میشوند. یعنی زاویهٔ مچ و انگشتها ثابت میماند و دستها فقط مثل دو قلاب محکم دور میله قفل میشوند تا پنجه باز نشود.
انقباض ثابت برای بالا بردن استقامت پنجه و مقاوم کردن تاندونها عالی است؛ اما وقتی هدفتان قطور شدن عضله است، جای حرکت کامل و پویا را نمیگیرد. همانطور که در راهنمای عضلهسازی در حالت کشش عضلانی گفتیم، عضله زمانی بیشترین تحریک را برای رشد میگیرد که تارهایش زیر فشار وزنه کامل کش بیایند و بعد تا انتهای دامنه جمع شوند. وقتی میلهٔ ددلیفت را در مشت قفل کردهاید، نه عضلات زیر ساعد کش میآیند و نه عضلات روی ساعد.
تکلیف بند لیفت چیست؟ نه زیربغل را فدا کنید و نه ساعد را تنبل
سر بستن یا نبستن بند لیفت همیشه در باشگاه بحث است و هر دو طرفِ افراطی ماجرا اشتباه میکنند:
- اصرار بر نبستن بند لیفت در همهٔ ستها: عضلات کوچک انگشتان خیلی زودتر از عضلات بزرگ زیربغل، کول، باسن و پشت پا خسته میشوند. اگر سر ستهای سنگین ددلیفت رومانیایی یا زیربغل تکدمبل به خاطر باز شدن پنجه ۵ تکرار زودتر وزنه را زمین بگذارید، عملاً رشد پشت و زیربغل را قربانی کردهاید.
- بستن بند لیفت از همان ست گرم کردن: اگر از همان ست اولِ گرم کردن با وزنهٔ ۶۰ کیلویی بند لیفت ببندید، در طول سال پنجه و ساعدتان را از هزاران کیلوگرم فشار مفید محروم میکنید.
بهترین راه، همین قاعدهٔ دومرحلهای است: تمام ستهای گرم کردن، بارفیکسها، حرکات بازو و ستهای نیمهسنگین زیربغل را بدون بند لیفت بزنید. اگر کف دستتان عرق میکند و میله سر میخورد، کمی پودر منیزیم بزنید. بند لیفت را فقط بگذارید برای ۱ یا ۲ ست آخر و فوقسنگینِ ددلیفت، شراگ و زیربغل که پنجه واقعاً کم میآورد؛ در عوض، پایان همان جلسه ۶ تا ۸ دقیقه وقت بگذارید و مستقیم روی ساعد کار کنید.
بهترین حرکات برای پر کردن هر سه بخش ساعد
برای داشتن ساعدهای پر و متقارن اصلاً نیازی به فنرها و ابزارهای فانتزی نیست. کافی است یک حرکت جلو بازو دستبرعکس یا چکشی، یک حرکت برای بخش داخلی ساعد و یک حرکت برای روی ساعد انتخاب کنید و بهمرور وزنه و تکرارشان را بالا ببرید.
۱. حرکات براکیورادیالیس؛ جلو بازو معکوس و چکشی
وقتی کف دست را رو به زمین میچرخانید (حالت دستبرعکس)، استخوان زند زبرین از روی زند زیرین رد میشود و تاندون پایینیِ جلو بازو کمی دور استخوان میپیچد. در این وضعیت اهرم جلو بازو ضعیفتر میشود و سیستم عصبی بار اصلی خم کردن آرنج را به براکیورادیالیس و عضلهٔ عمقی بازویی (براکیالیس) میسپارد. همزمان عضلات رویی ساعد هم سفت منقبض میشوند تا مچ زیر هالتر نشکند و به پایین خم نشود.
برای بیشتر ورزشکارها، زدن این حرکت با هالتر خم (EZ) بسیار راحتتر و امنتر از میلهٔ صاف است؛ چون انحنای ملایم میله با فرم طبیعی دست هماهنگ است و مچ را زیر بار نمیپیچاند.
- ست
- ۳–۴
- تکرار
- ۱۰–۱۵
- استراحت
- ۷۵ ثانیه
- تمپو
- ۳–۰–۱
در کنار جلو بازو معکوس، حرکتهای چکشی را هم در برنامه بگنجانید تا بتوانید با وزنهٔ سنگینتری روی براکیورادیالیس کار کنید:
- جلو بازو چکشی با دمبل: وقتی کف دستها روبهروی هم قرار میگیرند، براکیورادیالیس در میانهٔ دامنهٔ حرکتی قویترین اهرم را دارد و میتوانید نسبت به حالت دستبرعکس وزنهٔ بهمراتب سنگینتری بزنید.
- جلو بازو چکشی با طناب سیمکش: سیمکش از شروع تا پایان دامنه، فشار پیوسته و یکنواختی روی ساعد و بازو میگذارد. پایین حرکت بگذارید آرنج کامل باز شود و در بالا، بدون اینکه آرنجتان جلو بیاید، مکث کوتاهی بکنید.
- جلو بازو دمبل معکوس ایستاده: چون دستها به یک میلهٔ مشترک وصل نیستند، هر مچ در مسیر طبیعی خودش بالا میآید و اختلاف قدرت دست چپ و راست هم برطرف میشود.
۲. حرکات بخش داخلی ساعد؛ کشش کامل تا سر انگشتان
برای پر کردن بخش داخلی و زیرین ساعد، باید ساعدها را روی تکیهگاه ثابتی مثل ران پا یا لبهٔ نیمکت تکیه بدهید تا موقع بالا آوردن وزنه با حرکت بازو و شانه تقلب نکنید. در این بخش، حرکت کلاسیک ساعد هالتر نشسته هنوز هم سرراستترین و پربازدهترین انتخاب است؛ چون میتوانید هر دو دست را همزمان با وزنهای دقیق و کنترلشده تمرین بدهید.
- ست
- ۳–۴
- تکرار
- ۱۲–۲۰
- استراحت
- ۶۰ ثانیه
- تمپو
- ۲–۱–۱
متناسب با راحتی مچ دستتان و وسایل باشگاه، این سه حرکت جایگزین هم عالی جواب میدهند:
- ساعد هالتر ایستاده از پشت: وقتی هالتر را ایستاده پشت باسن میگیرید، زاویهٔ کشش وزنه نسبت به ساعد ملایمتر میشود؛ در نتیجه مچ در پایین حرکت بیشازحد به عقب تا نمیشود و در بالای حرکت، بخش داخلی ساعد عمیق و کامل منقبض میشود.
- ساعد سیمکش نشسته: وقتی حرکت ساعد نشسته را با دستهٔ صاف سیمکش میزنید، سیمکش در تمام مسیر فشار را حفظ میکند و حتی در بالاترین نقطهٔ حرکت هم بار از روی عضله برداشته نمیشود.
- ساعد تکدمبل نشسته: اگر میلهٔ صاف هالتر به لبهٔ بیرونی مچ (سمت انگشت کوچک) فشار ناخوشایندی میآورد، حرکت را تکدست با دمبل بزنید تا بتوانید ساعد را بدون پیچش مچ و دقیقاً در راستای طبیعی شانه روی ران بگذارید.
۳. حرکات روی ساعد؛ ساعد برعکس و مچچرخان
عضلات بازکنندهٔ روی ساعد ظریفتر از عضلات بخش داخلی هستند و بازوی اهرمی کوتاهتری دارند. به همین دلیل، برداشتن وزنهٔ سنگین و نمایشی در این حرکت هم فرم اجرا را به هم میریزد و هم خیلی زود تاندون بیرون آرنج را ملتهب و دردناک میکند. اینجا وزنه را حدود نصفِ حرکت ساعد از زیر بردارید و روی تکرارهای تمیز و با کشش کامل تمرکز کنید.
- ساعد هالتر برعکس نشسته: روی نیمکت بنشینید، زیر ساعدها را روی ران بگذارید و هالتر سبکی را با کف دست رو به زمین بگیرید. وزنه را آرام پایین ببرید تا روی ساعد کامل کش بیاید؛ بعد پشت دست را تا آخر بالا بیاورید و یک لحظه مکث کنید.
- چوب ساعد (مچچرخان): آخرِ تمرین، کمتر حرکتی مثل جمع و باز کردن طنابِ چوب ساعد کل دست را پر از خون میکند؛ چون با هر چرخش مچ، هم عضلات رویی و هم عضلات زیرین بیوقفه زیر فشارند. قلق مربیگری: اگر دستها را کاملاً صاف جلوی شانه نگه دارید، جلوی سرشانه خیلی زودتر از ساعد خسته میشود و میسوزد. آرنجها را کمی خم کنید و دستها را نزدیکتر به سینه بیاورید، یا لوله را روی پین ایمنی رک اسکوات (همسطح سینه) تکیه بدهید تا تمام فشار فقط روی ساعد بماند.
برنامهریزی تمرین ساعد؛ حجم هفتگی، تعداد جلسات و جایگاه در برنامه
عضلات ساعد کوچکترند، مویرگهای خونی فراوانی دارند و در کارهای روزمره، از برداشتن خریدها تا گرفتن فرمان و کیف، مدام درگیرند. به همین دلیل خستگیشان خیلی زودتر از عضلات بزرگی مثل چهارسر ران یا زیربغل درمیرود و معمولاً ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت آمادهٔ جلسهٔ بعدی هستند.
پس بهجای اینکه هفتهای یک بار با ۱۵ ست سنگین به جان ساعدها بیفتید و چهار روز درد مچ بکشید، تمرین ساعد را به نوبتهای کوتاه ۶ تا ۱۰ دقیقهای بشکنید و در ۲ تا ۴ جلسه در هفته پخش کنید.
جدول حجم هفتگی پیشنهادی برای هر بخش ساعد
ستهای مستقیم را برای هر بخش جدا بشمارید؛ فشاری که در ددلیفت و زیربغل به پنجه میآید فقط نقش نگهدارنده دارد و جزو این ستهای مستقیم حساب نمیشود:
| بخش ساعد | حجم نگهدارنده | حداقل حجم مؤثر | بازهٔ بهینهٔ رشد | تکرار و شدت پیشنهادی |
|---|---|---|---|---|
| براکیورادیالیس (جلو بازو معکوس و چکشی) | ۲ تا ۴ ست | ۴ تا ۶ ست | ۸ تا ۱۲ ست در هفته | ۸ تا ۱۵ تکرار (۱ تا ۲ تکرار مانده به ناتوانی) |
| بخش داخلی ساعد (خمکنندههای مچ و انگشتان) | ۲ تا ۳ ست | ۴ تا ۶ ست | ۸ تا ۱۲ ست در هفته | ۱۲ تا ۲۰ تکرار (۰ تا ۲ تکرار مانده به ناتوانی) |
| بخش رویی ساعد (بازکنندههای مچ) | ۳ تا ۴ ست | ۵ تا ۸ ست | ۸ تا ۱۴ ست در هفته | ۱۵ تا ۲۵ تکرار (۰ تا ۲ تکرار مانده به ناتوانی) |
هفتهٔ اول را با همان حداقل حجم مؤثر شروع کنید؛ مثلاً دو جلسه در هفته (شنبه و سهشنبه) و در هر حرکت ۲ تا ۳ ست بزنید. در طول ۴ تا ۶ هفتهٔ بعد، هر جا مچ و آرنجتان کاملاً راحت و بدون درد بود، ۱ تا ۲ تکرار یا ۱ تا ۲٫۵ کیلوگرم به وزنه اضافه کنید. البته فراموش نکنید که عضله و تاندون بدون تغذیهٔ درست ساخته نمیشود؛ رساندن پروتئین کافی با وعدههای ساده و همیشگی مثل تخممرغ و نان سنگک در صبحانه، چلو و سینهٔ مرغ بعد از تمرین یا یک پیاله ماست چکیده در میانوعده، پایهٔ اصلی ریکاوری ساعد است.
ساعد را کجای برنامهٔ هفتگی بگذاریم؟
اینجا یک خط قرمز جدی دارید: بههیچوجه تمرین مستقیم ساعد را درست قبل از زیربغل، بارفیکس، ددلیفت یا جلو بازوی سنگین نزنید. اگر اول جلسه پنجهتان را خسته کنید، در تمام حرکات کششی بعدی قبل از اینکه عضلات پشت واقعاً خسته شوند، دستتان وا میرود و میله رها میشود.
برای جا دادن ساعد در برنامهٔ هفتگی (از شنبه تا پنجشنبه)، دو روش هوشمندانه دارید:
- پایان جلسهٔ زیربغل، بالاتنه یا بازو: دو یا سه حرکت ساعد را در ۸ تا ۱۰ دقیقهٔ پایانی تمرین بزنید. این مدل بهراحتی در انتهای برنامهٔ ۴ روزهٔ حجم و عضلهسازی یا برنامهٔ ۸ هفتهای تمرکز روی بازو جا میگیرد.
- بردن حرکات مچ به روز سینه یا پا (بدون تداخل با زیربغل): جلو بازو معکوس یا چکشی را همان آخرِ روز زیربغل بزنید، اما ساعد هالتر و ساعد برعکس را بگذارید برای انتهای روز سینه و سرشانه یا لابهلای ستهای ساق در روز پا. با این ترفند هم مچ دستتان کاملاً تازهنفس است و هم به رکوردهای زیربغل در جلسهٔ بعد لطمهای نمیخورد.
برنامهٔ کامل و ۱۰ دقیقهای حجم ساعد (۲ تا ۳ جلسه در هفته)
-
۱ جلو بازو معکوس با هالتر EZ - ست
- ۳
- تکرار
- ۱۰–۱۲
- استراحت
- ۷۵ ثانیه
-
۲ مچگیری با هالتر - ست
- ۳
- تکرار
- ۱۵–۲۰
- استراحت
- ۴۵ ثانیه
-
۳ مچبرعکس با هالتر - ست
- ۳
- تکرار
- ۱۵–۲۵
- استراحت
- ۴۵ ثانیه
اگر میخواهید در یک ماه آینده بازو و ساعدتان همزمان پر و حجیم شود، همین برنامهٔ ۱۰ دقیقهای را در پایان جلساتِ برنامهٔ تخصصی بازو اجرا کنید:
مراقبت از آرنج و مچ؛ پیشگیری از درد آرنج تنیسبازان و گلفبازان
تقریباً تمام عضلات سطحیِ زیر ساعد در بالا به یک تاندون مشترک میرسند و به برجستگی استخوانی داخل آرنج وصل میشوند؛ عضلات روی ساعد هم دقیقاً به همین شکل روی استخوان بیرونی آرنج جمع میشوند. بافت عضله ظرف چند هفته قوی میشود، اما تاندونها ماهها زمان میخواهند تا محکم شوند و به فشار جدید عادت کنند. به همین خاطر، اگر یکدفعه از صفر به هفتهای بیست ست سنگین ساعد بپرید، خیلی زود کار دست آرنجتان میدهید و تاندون داخل یا بیرون آرنج ملتهب میشود.
برای اینکه سالها بدون درد وزنه بزنید، سه نکتهای را که در راهنمای درمان و پیشگیری از درد آرنج در بدنسازی مفصل توضیح دادهایم جدی بگیرید:
- تعادل بین زیر و روی ساعد را حفظ کنید: هیچوقت ماهها فقط ساعد هالتر از زیر نزنید؛ اجرای منظم ساعد برعکس، مفصل مچ را متعادل و پایدار نگه میدارد و فشار یکطرفه را از روی آرنج برمیدارد.
- اول تکرار را بالا ببرید، بعد وزنه را: در حرکت ظریفی مثل ساعد تکدمبل، رفتن از دمبل ۱۰ کیلویی به ۱۲٫۵ کیلویی یعنی وزنه یکدفعه ۲۵ درصد سنگینتر شده است! اول با فرم کاملاً تمیز به ۲۰ تکرار برسید و بعد سراغ دمبل سنگینتر بروید.
- با مچ دستتان نجنگید: اگر میلهٔ صاف هالتر مچتان را در زاویهٔ دردناکی قفل میکند، بدون تعصب سراغ هالتر خم (EZ)، طناب سیمکش یا دمبل بروید تا مچ در مسیر طبیعی خودش راحت بچرخد.
پرسشهای متداول
پرسشهای متداول
آیا با تمرین بدنسازی میتوان خودِ مچ دست را هم پهنتر و قطورتر کرد؟
دور مفصل مچ را فقط استخوان، رباط و تاندونهای باریک پوشاندهاند و بافت عضلانی در آن قسمت نیست؛ به همین دلیل دورِ استخوان مچ در بزرگسالی تقریباً تغییری نمیکند. در عوض، وقتی عضلات براکیورادیالیس و زیر و روی ساعد درست از چند سانتیمتر بالاتر از مچ پر و حجیم شوند، فرم خوشتراشی به دست میدهند که کل ساعد را بسیار قطورتر و قویتر نشان میدهد.
آیا ددلیفت سنگین و بارفیکس بدون بند لیفت برای حجم ساعد کافی است؟
برای بیشتر ورزشکارها خیر. در ددلیفت و بارفیکس، مفاصل مچ و انگشتان ثابت میمانند و عضله بدون کشش و انقباض کامل، فقط زیر فشار ثابت قفل میشود. برای اینکه ساعد به بیشترین حجم برسد، به حرکات پویا در دامنهٔ کامل مثل جلو بازو معکوس، جلو بازو چکشی و ساعد هالتر نیاز دارید.
هفتهای چند جلسه تمرین ساعد بهترین نتیجه را میدهد؟
برای بیشتر بدنسازها ۲ تا ۴ جلسهٔ کوتاه در هفته بهترین بازدهی را دارد. عضلات ساعد ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت ریکاوری میشوند و پخش کردن ۸ تا ۱۴ ست هفتگی در چند نوبت کوتاه، هم عضلهسازی بهتری به همراه دارد و هم تاندونهای آرنج را خسته و ملتهب نمیکند.
برای حجم ساعد وزنهٔ سنگین با تکرار کم بهتر است یا وزنهٔ سبک با تکرار بالا؟
وزنهٔ خیلی سنگین با تکرار پایین برای مفاصل ظریف مچ مناسب نیست و معمولاً به تقلب ختم میشود. بهترین کار این است که جلو بازو معکوس و چکشی را با وزنهٔ متوسط در بازهٔ ۸ تا ۱۵ تکرار بزنید، و در حرکات مچ (ساعد هالتر و ساعد برعکس) سراغ وزنههای سبکتر و کاملاً کنترلی با ۱۲ تا ۲۵ تکرار بروید تا بدون فشار اضافی به رباطهای مچ، خود عضله کامل خسته شود.
منابع
- Lieber RL, Jacobson MD, Fazeli BM, et al. Architecture of selected muscles of the arm and forearm: anatomy and implications for tendon transfer. The Journal of Hand Surgery. 1992. doi.org/10.1016/0363-5023(92)90444-T ↩








